Hiçbir Yere Varamamak

Bireysel acıların mutlaklığında
Evrensel olmaya çalıştım
Olmayacak duaya amin demekti bu duaya inanan tüm kalplerde. Biliyorum
hayal deseydim her şey bi anda soyutlaşacaktı
Ama ben toplumun yamalarından yapıp da takındığım o tavırla gerçekçi gibi davranan bir “asilzade” yim. Babaannemin sık sık bize asillik üzerine attığı nutuklar hatıralarımdan gelip hayatıma bir vintage havası verdiğinde ben yine aynı sandalyede oturuyordum hem de asil veya soyluca değil normal bir insan gibi normal bir oturuştu.  Anormalliklere pek tahammülsüz olan bu toplum neden iş mevkiiye, soya, konuma vs. ye gelince bi anda “normal” in dışında olmak gerektiğine inanıyor.?
Marjinallik ve soyluluk çatışması bi anda barış antlaşmasına dönerken deniz kıyısında kendimi  deniz canlılarıyla bir tuttum. Ben de canlıyım onlar da. Soylu balıklar var mıdır? Dünya soylu insan içeren merdiven altı bi gezegen mi? Neden o zaman neden? Eğer bu önemliyse aynı havayı solumak saçmalık. Insanlar çok kolay çürüyebilecekleri bulgular içinde var olmaya çalışır. Babaannemin asilzade çığlıkları pek soylu.  Her şey, herkes  kendini yiyordu. Kendini tüketmek ne tür bir cehennem, çözemedim. Dünya korkunç ve aşağılık. Hayatımız 9. Dereceden bir memurken büyük büyük numaralara oynamak delilik mi cesaret mi diye sorgularken deliliğin bir cesaret boyutu olduğu aklıma geliyor. Oturuyorum. Tüm gün sıkılıyorum. Yaşamın içinden ve dışından yürümek ve sonunda hiçbir yere varamamak, varamamak, varamamak! 

-Daktilo’dan hiçbir yere varamayanlara…

Yorumlar

Yorumlar

Hiçbir Yere Varamamak” için 4 yorum

  • 22 Şubat 2019 tarihinde, saat 21:54
    Permalink

    derinlerden bir “yeraltından notlar ” havası sezdim. çok başarılı bir yazı.

    Yanıtla
    • 23 Şubat 2019 tarihinde, saat 10:04
      Permalink

      Çok teşekkürler. Çok sevindim :)

      Yanıtla
  • 23 Şubat 2019 tarihinde, saat 22:12
    Permalink

    Varamadığım noktaların farkın vardım tebrik ederim..

    Yanıtla
    • 24 Şubat 2019 tarihinde, saat 20:39
      Permalink

      Çok teşekkürler ne mutlu bana :)

      Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Araç çubuğuna atla